Zło
czai się wszędzie. „Zło to tajemnica podobna do cebuli. Ma wiele
warstw, zedrzesz jedną, pod spodem jest kolejna.”
Wzgórze
psów Jakuba Żulczyka to mroczny thriller i jednocześnie
niezwykle tajemnicza historia rodziny z małej mieściny na Warmii
i
Mazurach, jakich wiele w naszym kraju. Główny bohater tej historii
to trzydziestotrzyletni Mikołaj, który uciekł z Zyborka z silnym
postanowieniem, by nigdy tam nie wracać. Poznajemy go w momencie,
gdy z powodu braku płynności finansowej musi wraz z żoną
wyprowadzić się ze swego warszawskiego mieszkania i jak syn
marnotrawny powrócić do rodzinnego miasteczka, którego nienawidzi
i w którym czuje się wyjątkowo niekomfortowo. Nie chodzi wyłącznie
o złe relacje z ojcem - byłym alkoholikiem, oskarżanym przez
bohatera o śmierć matki, czy z borykającym się problemami z
bratem. Pisarz zdradza nam, że nie jest tu szczególnie mile
widziany z powodu książki będącej dla niego przepustką do sławy,
w której opisał tragiczne i mroczne wydarzenia z czasów swojej
młodości. Nie dowiadujemy się o czym dokładnie była „Czarna,
zimna woda”, ale ze strzępków informacji rodzi się w naszej
głowie dość smutny i przerażający obraz tamtych zdarzeń.
Powrót
w rodzinne strony jest dla Mikołaja ciężkim przeżyciem, tym
bardziej że i do tej pory życie go nie rozpieszczało: rozpadające
się małżeństwo, nałóg narkotykowy,
czy niemożność napisana
następnej książki, to najmniejsze z jego problemów.
Gdy
przebijając się przez kolejne warstwy fabuły, dowiadujemy się w
końcu, co go wygnało z Zyborka i dlaczego tak źle dogaduje się z
rodziną, zrozumiemy, że w istocie jest to opowieść o praktycznie
każdym z małych miast Polski, a Zybork jest tylko metaforą zła,
toczącego wnętrza mniejszych i większych społeczności.
Niemal
równocześnie z powrotem do domu Mikołaja i jego żony Justyny, w
mieście zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Ludzie giną i nie
pozostaje po nich najmniejszy ślad,
a gdy już ktoś się znajduje,
to w stanie agonalnym i aż strach myśleć o tym, co mu się
przydarzyło. Do tego rodzinę naszego bohatera i praktycznie
każdego, kto nie zgadza się
z rządami pani burmistrz, spotykają
akty zastraszania i agresji.
Jakub
Żulczyk doskonale odmalowuje obraz zapadłej prowincji, pokazując
brud, zło, degenerację oraz biedę lokalnej społeczności. Każdy
z bohaterów, również tych pobocznych jest bardzo prawdziwy. Mają
oni swoje codzienne obowiązki, problemy i małe radości. Zybork
przedstawiony oczami autora, to miasteczko, w którym nie ma ludzi
szczęśliwych. Mikołaj i Justyna choć sami nie umieją uporać się
z własnymi problemami muszą mimowolnie uczestniczyć w życiu
miasteczka, do którego wrócili.
Choć
fabuła opiera się na wątku kryminalnym, nie on wydaje się
najważniejszy. Na pierwszy plan wybijają się zwykłe rozterki i
skomplikowane relacje międzyludzkie oraz proza życia w
prowincjonalnym miasteczku. Emocje i ludzie są tu zdecydowanie
ważniejsi niż rozwiązywanie sprawy zaginięć. To opowieść o
wszechobecnym złu, krzywdzie i pamięci o nich, pamięci, która
przecież jest wybiórcza i zawsze nieco zniekształcona. Lektura
„Wzgórza psów” potrafi zmienić pogląd na rzeczywistość,
dając przy tym sporą dozę adrenaliny i dramaturgii, to nie jest
powieść, która ma na celu odpowiedzieć na filozoficzne pytania o
naturę zła. Jest za to książką pozostawiającą pytania.
Fragment
książki:
„Zło
zamienia litery w alfabecie. Zło wszystko odwraca. Zło nienawidzi
porządku. Zło samo w sobie nie istnieje, nie jest autonomicznym
bytem. Zło to grzyb, który potrzebuje żywiciela, choroba nowotwór.
Rośnie na tym, co jest zdrowe. Wżera się w jego tkankę. Zanim ją
zabije, sprawia, że puchnie, śmierdzi. Zamienia ją we własną
karykaturę.”
Bogumiła
Banasiak
Jakub
Żulczyk - „Wzgórze psów”
Wydawnictwo
Świat Książki, 2017
ISBN: 978-83-8031-350-7
